Sunday, 20 August 2017

kedar samadhi pooja experience (2012) in english translation

(Note - not to complain for lengthy article , if u have time go thro else ok , but it is a beautiful moment in my life which i wish to remember forever and be gratitude for all those who graced my life) POOkkal Pookkum Tharunam ( the moment when a flower petels blooms) Being in Kedarnath - the abode of shiva - one more time in less than 20 days period When somebody lives in longing to see what he/she feels is beautiful or when somebody experiences the distance between whom they want to be with, or when one fall in love ...... time is always a tester for them . The absence is so powerful than the presence, even presence can be missed but no one can miss the absence, because every miniscule of you is intruded by their presence in some way. And if the intruder is very cruel and at the same time so compassionate , both together ........ our logical mind will always says it is never possible , either one must be true , both can't be together, but the beauty of life is such , it has contra also in the same moment. The man who is whole by himself, normally referred as " shiva " or " Guru" -always beyond this duality. one getting expose to this dimension or the presence of such people in their life itself only by their grace. That's why sage manivasaga says in tiruvasagam, " kasindhurugi nalam than illatha siriyaeru , nilam than mael vandharuli , neel kazhalgal katti , nayair kadaiyai kidandha adiyerkku, thayir sirandha thayavana thathuvanae " ( கசிந்துருகி நலம்தான் இலாத சிறியேற்கு , நிலம்தன் மேல் வந்தருளி நீழ்கழல்கள் காட்டி , நாயிற் கடையாய் கிடந்த அடியேற்கு தாயிற் சிறந்த தயாவான தத்துவனே ) - which means , he refers shiva as, when me not even longing for you , the compassionate you came in the form of guru , graced my life with your lotus feet, on this being , who is lowest creature than the dog, oh my lord, your compassion and love is even above the mother's for her child. This is how me keep thinking about kedar and how to go , in the last 20 days, since i came down by the advice of some sadhu's. Thanks to cine lyrist muthukumar and the singers of the song , pookal pookum tharunam ,in madarasapattinam, they beautiful expressed this in words and sounds, " Netru varai neram poga villaiyae uanadharugae neram podhavillayae yeduvum pesavillayae indru yeno yeduvum thondravillayae - idhu yedhvo" நேற்றுவரை நேரம் போகவில்லையே உனதருகே நேரம் போதவில்லையே எதுவும் பேசவில்லையே இன்று ஏனோ எதுவும் தோன்றவில்லையே இது எதுவோ which means , till yesterday , time moves in dead slow , passing a single moment is like passing like a yuga ( million of years), today when i am with you, it running so fast, that a yuga passes like a moment, in your absence i am thinking , somuch want to speak with you but nothing spoke but now not even a single thought in me , because of your presence - what is this ? Though i attempted few times to go up to kedar, in the last 20 days, some how i did not feel to made it , and returned from gaurikund. But everytime i go , Devi blessed me with new people, and some winter material from some shop, slowly i got everything that required to manage minus degrees. On the other hand, the temperature in kedar is also threatening with - 12 and -14. But i had strong wish and desire to go kedar, atleast for the closing day, to be in the ambiance of samadhi pooja and to have samadhi dharsan before closure of temple for winter. I heard lot about the age old lengthy process , nearly 1 hour pooja, for shiva, the kedareshwara, which makes him to be in samadhi state for next 6 months. Though i reached gaurikund , but still i am very reluctant due to the need of climbing fast, to reach before noon, because of walking with luggage in this altitude , and to avoid the snowfall , which may start anytime after 12 noon. on the bus i met three people, who is from south india, one of them is in delhi for his official work ,every year for a period of next 3 months since october end. I helped them to get their winter needs, to be in - 12 degree and suggested them to go in horse so that they can reach the top at the earliest. Because the delhi job person wants to back at the earliest, if possible on the same day, after spending couple of hours due to he has to join duty after the diwali holidays to carry his business . We talked about nayanmars, the sages and saints how and all they lived, how and all they expressed their state of bliss . The kedar is blessed by the sages sambandar and sundaramoorthy nayanar , in 3 A.D. , still the culverts has their songs behind of the temple. when they invited me to join with them, i was reluctant , because i don't want to spoil their plan and schedule due my slow walk. But they graced and blessed my moments, by including me also in their team, and took me to the abode of shiva. The lord, kedareshwara also so compassionate to reduce the temperature from - 14 to -8 for the day. The shiva , utsav moorthy is getting ready in dol i with decorations, in the presence and music of sikh regiment unit of military from Rudraprayag, which will accompany his winter journey to the down , to ukimath, where he stays for next 6 months. The Evening arathi , so beautiful to see the graceful and joyous moments of the priest, made me ecstatic once more in my life. 99 percent of shops already closed and most of them already departed down. The very few who are there also in packing mood, in the amidst of presence of military, district authorities and police, to ensure the earliest evacuation , where snowfall may get deposited 15 to 20 feet height in winter. The less accomodation and facilities, made everything so costly even for the visiting 150 to 200 people , who wants to witness the samadhi pooja. I did not able to sleep in bed after coming from arati, so fresh and comfortable within myself, simply sit with closed eyes,. It looks like i have been for few moments before go to bed, but when i open it is 2 am , the temple gates opened for early morning special dharshan with gongs and bell sounds. In that moment , again muthukumar and co , popped up in my mind with their voice " iravum vidiya villaiyae - adhu vidindhal pagalum mudiya villaiyae " இரவும் விடியவில்லையே அது விடிந்தால் பகலும் முடியவில்லையே which means night has not ended with dawn, but when the dawn comes the day also not ended, simply the moments continues beyond night and day , with your presence and absence I went to temple at 3 am , and after guru pooja , i came out and sit for meditation till they close temple for samadhi pooja arrangements. During the samadhi pooja, no place for even that small gathering of 200 people, i just moved aside and stand with a pillar, to avoid the crowd and to be alone by myself in such powerful and unique atmosphere. when every one rushed to have a glimpse of dharshan of pooja, shiva going into samadhi, i thought, (it is just my foolish thought) what is there in witnessing somebody goes into samadhi, may be if i get , if i be in that state , it will be an real offering to him and my guru. ( the article i read about "thinnai swamigal" , who is disciple of Bagavan Ramana came in my mind) But at the same time, on the other hand, i enjoyed the presence of such grate devotees, their chants and mantras, the sounds and atmosphere of pooja, the chillness of weather, the warmthness of being inside the temple, etc etc . For a moment , i thought, what a crazy people, every one has something to offer him, in the way they know, me the poor fellow not even learned anything ,to communicate with him in sounds . But the chillness of silence, presence and absence of sadhguru, powerful process of samadhi pooja, the atmosphere brought few words in some rhythm in me , which i want to write at the moment, but dont have paper and pen, so i left it and just be with it in that moment . (which i post later ) in the moment of experiencing the grace and love of sadhguru and shiva, again muthukumar and co struck my mind with their voice " Varthai thevai illai vazhum kalam varai Guruvin mouna mozhi pesumae Netru thevai illai Nalai thevai illai indru indha nodi podumae " வார்த்தை தேவையில்லை வாழும் காலம் வரை குருவின் மௌனமொழி பேசுமே நேற்று தேவையில்லை நாளை தேவையில்லை இன்று இந்த நொடி போதுமே which means - no need of verbal or physical communication till my death because guru's silence speaks lot (which i changed as guru ) , and no need of either yesterday or tomorrow because this moment is enough in my life , which is so complete and whole by itself with his presence and absence After the pooja, went for his samadhi dharsan, though it is just few fraction of seconds, i lost myself . muthukumar and co again singing in my mind , " verindri vidhaiyendri vinthoovum mazhai yendru idhu yenna ivan thotram poo pookudhae vazhindri porindri vali thindra yugthamindri idhu yenna ivanukkul yenai velluthae " வேரின்றி விதையின்றி விண்தூவும் மழையென்று இது என்ன இவன் தோற்றம் பூ பூக்குதே வாளின்றி போரின்றி வலிதின்ற யுக்தமின்றி இது என்ன இவனுக்குள் எனை வெல்லுதே which means - with out seed or roots, the suyambhu bloomed as magnamous tree in the sky and poor his rain of grace, with his beautiful look and wonderful decoration. with out sword or war or being in battlefield, he conquers me within himself by his wonderful presence. tears in my eyelids is a small expression of gratitude for sadhguru and shiva and for muthukumar and co. with chillness of silence , penetrating every cell of my body, i come down with an emptiness in me and sadhguru in my thought. But i can hear the chant of muthukumar and co, somewhere in my mind, " yendha megam idhu yendhan vasal vandhu yengum ieera mazhai thoovuthae yendha uravu idhu yeduvum puriyavillai yendra podhum idhu neeludhae yar yendru ariyamal per kooda theriyamal ivanodu oru sondham uruvanadhae yenendru kekkaamal thaduthalum nirkamal ivan pogum vazhi yengum manam poguthae padhai mudindha piragum yen payanam mudiyavillaiyae adhil parandha paravai maraindha piragum........" எந்த மேகம் இது எந்தன் வாசல் வந்து எங்கும் ஈரமழை பொழியுதே எந்த உறவு இது எதுவும் புரியவில்லை என்ற போதும் இது நீளுதே யார் என்று அறியாமல் பேர் கூட தெரியாமல் இவனோடு ஒரு சொந்தம் உருவானதே ஏனென்று கேட்காமல் தடுத்தாலும் நிற்காமல் இவன் போகும் வழிஎங்கும் மனம் போகுதே பாதை முடிந்தபிறகும் என் பயணம் முடியவில்லையே அதில் பறந்த பறவை மறைந்த பிறகும்,,,,,,,,, which means - don't know the name of the cloud which came to my doorstep and pours the showers of his grace, don't know the kind of relationship, not understood anything but still it is continous with me, don't know who is this, not even know the name but still there is an eternal relationship with him, mind, though and emotion simply goes behind him - neither could not control by logical questions nor could not stop going behind the road has come to end but still the journey continous with his presence and absence like the vastness of sky continues even after the flying bird disappears from eyesight I reached a day before to guptakasi, to witness the arrival of utsav moorthy here, on the enroute of ukimath. The whole village gathered to give warm reception to kedar baba, who visits their place after 6 months, when he (doli) enters temple , he straightly went to the door step of lord viswanath, to exchange their plesantries, and with in few minutes gone to his guest house. The pradhan poojari who came with doli, utsav moorthy, left his sandals, at the place where i stand, so as me to pick up his padukas and preserve before go to dharsan of lord viswanath. His assistant came and took it after some time. It reminded me the moment of sadhguru leaving his padugas, before he goes to temple, and when i collect it and keep it , swami Bujanga will come and collect it later. waiting at his feet , in his ambiance, himalayas, so as to go for my next scheudule .

kedar samadhi pooja experience(2012) in tamil

கேதாரத்தில் எனது நிமிடங்கள் ஒருவர் தான் மதிப்பானதாக கருதுவதை அடைய காத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது, அல்லது தன்னை ஈர்த்தவரை பார்க்க காத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது , நேரத்தைப் போன்று நம்மை சோதிக்கும் கொடுங்கோலன் வேறு எவரும் இல்லை கணங்கள் யுகங்கள் ஆவதும் , யுகங்கள் கணங்கள் ஆவதும் இங்கு மட்டும்தான், ஒருவரது இருப்பைக் காட்டிலும் அவர் இல்லாதது போன்று இருப்பது மிக வலிமையானது, ஒருவரது இருப்பைக் கூட , நாம் தவற விடக் கூடும், ஆனால் அவர் நம்மிடையே உடலளவில் தூரத்தில் இருக்கும் போது, நமது நினைவுகளும் , உணர்வுகளும் அவரது இருப்பால் நம்மை ஆக்ரமித்து இருக்கும், அந்த ஆக்ரமிப்பாளரே எல்லையற்ற கருணையுடையவராகவும், அதே சமயம் இரக்கமில்லாதவராகவும் தோன்றினால்,,,,,,,,, அறிவுப் பூர்வமாக யோசித்தால் இரண்டும் ஒரு சேர ஒரே நேரத்தில் ஒருவரிடம் உணர இயலாது , ஆனால் வாழ்வின் அற்புதமே இதுதான், அறிவால் காண முடியாததை அனுபவத்தால் மனிதன் பெறுகிறான், அனுபவத்தால் மனிதன் பெற்றதை அறிவால் விளக்க முயன்று தோற்கிறான், இந்த முரண்பாடுகள் முழுமை பெற்றவை, தன்னுள் தான் பூரணமடைந்தவர் இந்த முரண்பாடுகளுடன் முழுமையாக ஒத்து போகின்றார், மற்றவர்களோ,,,,,,,,,, அவர்களது வழிகாட்டுதலினாலும், அருளினாலுமே மற்றொருவருக்கு இப்பரிமாணத்தை தரிசனம் பெற வாய்ப்பு கிடைக்கிறது

அத்தகையவன் ஈசனுக்கும் மேலானவன் , குருவெனப் போற்றப்படுகிறவன், திருவாசகத்தில் மணிவாசகர் , கசிந்துருகி நலம்தான் இலாத சிறியேற்கு, நிலம்தன் மேல் வந்தருளி நீழ்கழல்கள் காட்டி, நாயிற்கடையாய் கிடந்த அடியேற்கு , தாயிற் சிறந்த தயாவன தத்துவனே என சிவபெருமான் குருவான பெருமையை பாடுகின்றார். கடந்த முறை கேதார் சென்று., சில சாதுக்களின் அறிவுரையால் கீழிறங்கி பின் மீண்டும் ஒருமுறையாவது சென்றிட காத்திருந்தேன், எப்போது செல்வது, எப்படி செல்வது? என்னால் இயலுமா ? என்றெல்லாம் மனதில் எண்ணங்கள்

அதே சமயம் சமாதி பூஜை குறித்து அறிந்த பிறகு ஆர்வம், நடுவில் சில சமயங்கள் செல்ல முயன்று கௌரி குண்ட் சென்று திரும்பினேன், என்னால் லக்கேஜ் சுமந்து கொண்டு நடக்க இயலுமா எனத் தயக்கம், மேலும் கேதாரத்தின் குளிர் ஒருபுறம் -12 , -14 என பயமுறுத்தியது, அத்தகைய குளிரை தாங்கிட என்னிடம் உள்ள பொருட்கள் போதுமா எனவும் தெரியவில்லை, ஆனாலும் எப்படியானாலும் சரி மெதுவாகவேனும் சென்று தீருவது என சங்கல்பம் கொண்டேன், அங்கு சென்ற போது எல்லாரும் மந்திரங்களை முழங்கிக் கொண்டும், பூஜையில் ஈடுபட்டுக் கொண்டு இருந்த போதும் , என் மனத்திலோ முத்துக்குமார் மற்றும் பாடகர் குழு , மதராசப்பட்டினத்தில் ஒலித்துக் கொண்டு இருந்தது, "நேற்று வரை நேரம் போகவில்லையே உனதருகே நேரம் போதவில்லையே எதுவும் பேசவில்லையே இன்று ஏனோ எதுவும் தோன்றவில்லையே - இது ஏதுவோ" குளிர்காலம் 6 மாத காலம் இங்கு ஈசனார் , சமாதி நிலையில் இருக்கின்றார்

அவர் அத்தகை சமாதி நிலை அடைவதற்காக அனாதி காலத்தில் இருந்து ஒரு பூஜை முறை கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகின்றது, அதன் வரலாறு அறிய முடியவில்லை, இந்த 6 மாத காலம் , கோவில் முடும் முன்பு , ஆலயத்தினுள் நந்தியின் முன்னால் ஒரு அகண்ட தீபம் ஏற்றி வைத்து வருகின்றனர், மீண்டும் ஆலயம் திறக்கும் போது, அந்த தீபத்தின் எண்ணை அளவு சற்றும் குறையாது இருக்குமாம், அதாவது இந்த 6 மாத காலம், சிவனார் சமாதி நிலையில் இருக்கும் போது, நந்திகேசுவரரும், நாரதரும் மற்றும் காலபைரவரும் அவரை கவனித்துக் கொள்வதாக பெரியவர்கள் கூறினார்கள், இதே போன்று 

வெள்ளியங்கிரியிலும், ஜுன் மாதத்தில் இருந்து நவம்பர் மாதம் வரை தேவர்கள் வழிபடுவதாக கேள்விப்பட்டுள்ளேன், சித்தர்கள் மற்றும் தேவர்களின் நடமாட்டத்தை உணர்ந்தவர்கள் சொல்லவும் கேள்விபட்டுள்ளேன், ஒருவேளை இவர்கள் நம்மைப் போலவே . நாம் செல்லாத இந்த காலங்களில் மட்டும் இங்கு வருகிறார்களோ என்னவோ அல்லது இவர்கள் வருவதால் இவர்களுக்கு இடையூறு இன்றி இருக்க இத்தகைய நடைமுறையை ஏற்படுத்தினார்களா என தெரியவில்லை, எது எப்படியோ எனது ஆர்வத்தினால் கௌரி குண்டை அடைந்தேன், ஆயினும் பனி தூவ ஆரம்பிக்கும் முன்பு , சுமார் 12 மணிக்கு முன்பு என்னால் ஏறிவிட முடியுமா என சந்தேகம் இருந்தது, அதனால் ஒரு உறுதியான எண்ணத்தில் நான் இல்லை, குப்தகாசியில் இருந்து பஸ்ஸில் சென்ற போது தென்னிந்தியாவில் இருந்து வந்த 3 பேரை சந்திக்க நேர்ந்தது, அவர்களோ இங்கு நிலவும் குளிர் பற்றி அறியாமல் வந்து இருந்தனர், அவர்களிடம் குளிருக்கு தேவையான துணிமணிகள் இல்லை, எனக்கு அருள் செய்த கடைக்காரரிடம் கூட்டிச் சென்று அவர்களுக்கு தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொள்ளச் செய்தேன். சமாதி பூஜை குறித்து அறிந்த போது , அவர்கள் தங்க விருப்பப்பட்டாலும் , ஒருவர் அவரது வேலையின் காரணமாக திரும்ப வேண்டியது இருந்தது, மற்ற இருவரோ அங்கு நிலவும் குளிரைப் பொருத்து முடிவு செய்வதாக கூறினார்கள், நடக்கும் நேரத்தை மிச்சப்படுத்தவும், அதே சமயம் அங்கிருக்கும் நேரத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ளவும், ஒருவேளை பனி தூவ ஆரம்பித்தால் என்ன செய்வது என்று, அதற்கு முன்னதாக சென்று சேர்ந்திட குதிரையில் செல்வது என முடிவு செய்தார்கள், இரவு நாயன்மார்களின் கதையில் கதகதப்பு பெற்றோம், நெகிழ்ந்த நிமிடங்களில் என்னையும் அவர்களோடு இணைந்திட வேண்டினர்

ஆனால் எனக்குள் இருந்த தயக்கத்தின் காரணமாக அமைதி கொண்டிருந்தேன், ஏனெனில் நான் மெதுவாக நடப்பதால் அவர்களது பயணத் திட்டம் பாதிக்க கூடாது என்று எண்ணினேன், இறைவனோ வேறு வகையில் எண்ணினான் என்பதை அவர்கள் மூலம் அறிந்தேன், அனுமதித்தேன், சற்று நேரத்திற்கு முன்பே சந்தித்து இருந்த என்னையும் அவர்களில் ஒருவனாக ஏற்றுக் கொண்டு, அவர்களோடு அழைத்துச் சென்று , எனது வாழ்க்கை தருணங்களை ஆசீர்வதித்து அழகுபடுத்தினர், என்னே ஈசனின் லீலையும் , கருணையும், கேதாரநாதனும் தட்பவெப்பத்தை -14 ல் இருந்து -8 ஆக குறைத்து ஆனந்தப்படுத்தினான், ருத்ரப்பிரயாகையில் இருந்து வந்திருந்த சீக்கிய பிரிவைச் சேர்ந்த ராணுவத்தினர் , உற்சவ மூர்த்தி அழுது அடம்பிடிக்காது அலங்காரம் செய்து கொள்ள வேண்டி இசைத்துக் கொண்டு இருந்தனர், அது தாய், குழந்தையை சமாதானப்படுத்தி அழைத்துச் செல்வது போன்று இருந்தது, தீபாவளியை முன்னிட்டு பெரும்பாலனவர்கள் கீழிறங்கி விட்டதால் கேதார் பெருமளவு வெறிச்சோடியது, குறைந்த தங்குமிடங்கள், ஒரே ஒரு கேண்டீன், எதிர்பாராத கூட்டம் ( 150 பேர்) என இருந்ததால் அனைத்தும் நிமிடத்தில் விலையேற்றத்தை சந்தித்தன, பற்றாக்குறைக்கு போலீஸ் மற்றும் அதிகாரிகள் கூட்டமும் சேர்ந்து கொண்டது, குளிர்காலத்தில் 15 முதல் 20 அடி ஐஸ் டெபாசிட் ஆவதால் ஒருவர் விடாமல் அனைவரையும் வெளியேற்றி உறுதி செய்கின்றனர், இதன் தாக்கம் கடந்த 2003ம் ஆண்டு , தமிழகத்தில் இருந்து நடந்து வந்த போது கண்டுள்ளேன், இரவு ஆரத்தி மிக அற்புதமான வைபவம் மற்றும் அழகு. காண கண்கோடி வேண்டும். முடிந்து வந்ததும் ஏனோ படுக்க தோன்றவில்லை, மிக புத்துணர்வாக இருந்தது, சுமார் 8,30 மணிக்கு கண்மூடி அமர்ந்த நான் , சில நிமிடங்கள் ஆன உணர்வில் கண்விழித்தால் அதிகாலை மணி 2, சமாதி பூஜைக்கு முன் தரிசனத்திற்காக ஆலயம் திறக்கும் ஓசை கேட்டது, இந்த குளிரிலும் , இரவிலும் முத்துக்குமார் மற்றும் பாடகர் குழு என்னுள் பணி செய்தது "இரவும் விடியவில்லையே அது விடிந்தால் பகலும் முடியவில்லையே" அதிகாலை 3 மணிக்கு தரிசனத்திற்கு சென்றேன், கடும் இருட்டும் , குளிரும் , ஆலயத்தின் சூழலும் எனக்குள் ஏதோ செய்தது, குருபூஜை முடிந்து உள்பிராகாரத்தில் தியானத்திற்கு அமர்ந்தேன், மீண்டும் நொடிகளாகப் போனது யூகங்கள், சமாதி பூஜைக்காக நடை சாத்தப்பட்டது, வெளியில் வந்து சாதுக்களுடனும், அவர்கள் வைத்திருந்த தீயின் வெப்பத்திலும் சங்கமானேன், மீண்டூம் திறந்த போது , 1 மணி நேரத்திற்கு குறைவின்றி நடக்கும் அந்த அழகு வைபவத்தை கண்டு களித்திட கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது, கூட்டத்தின் சலசலப்பில் கலந்திடாமல் . தூணோடு தூணாக சாய்ந்து , அந்த அற்புத தருணத்தில் நான் நானாக நின்றிருந்தேன், ஒரு துளியேனும் கண்டிட பக்தர்கள் முண்டியடித்த போது , ஏனோ பகவான் ரமணரின் சீடர் , திண்ணை சுவாமிகளை குறித்து படித்தது நினைவிற்கு வந்தது, அந்நிலையை(சமாதி) எனக்கு அருளாமல் அவன் செல்வது எனக்குள் குழந்தைத்தனமான பொறாமையை உண்டு பண்ணியது, அந்நிலை எனக்குள் மலர்ந்தால் அதுவே என் குருநாதனுக்கு நான் அளிக்கும் காணிக்கையாக இருக்க முடியும் எனத் தோன்றியது, ஆனால் அந்த சூழல், காற்றில் ஊடுறுவிய பனி , பக்தர்களின் மூச்சுக்காற்றால் உண்டான வெப்பம், பூஜையின் ஓசை, மந்திரத்தின் ஒலி, வெண்கல மணியின் நாதம், மலை முகடுகளின் நிச்சலனம், நதியின் ஆரவாரம் என அனைத்தும் கலந்து என்னுள் மயக்கம் கலந்த விழிப்பை தந்தது, ஈசனுக்கு தமது அன்பை வெளிப்படுத்த எல்லோரும் ஏதோ ஒன்றை கற்றிருந்தனர், நானோ வெறுமையாய்,,,,,,,,,,,, மாலை நேரத்து மயக்கத்தைப் போல காலை நேரத்து விழிப்பு என்னுள் வார்த்தையை கோர்வையாக்கியது, பின் கவிதையாக்கியது, அதை ராகமாக்கியது, ( தனியாய் போஸ்ட் செய்கிறேன்) நெகிழ்ந்து கண்மூடிய தருணத்தில் என் மனத்தின் மூலையில் எங்கோ முத்துக்குமார் குழு இசைத்தது " வார்த்தை தேவையில்லை வாழும் காலம் வரை குருவின் மௌன மொழி பேசுமே நேற்று தேவையில்லை நாளை தேவையில்லை இன்று இந்த நொடி போதுமே " பூஜை முடிந்து சமாதி தரிசனத்தில் என்னை மறந்தேன், அப்போது கூட குளிர்காற்று என் காதில் அவர்கள் பாட்டை பாடியது "வேரின்றி விதையின்றி விண்தூவும் மழையென்று இது என்ன இவன் தோற்றம் பூபூக்குதே வாளின்றி போரின்றி வலிதின்ற யுக்தமின்றி இது என்ன இவனுக்குள் எனை வெல்லுதே" இமைகளின் ஓரத்தில் விழிநீர் அனைவருக்கும் நன்றியாய்,,,, குளிரோடு சேர்ந்து என்னுள் ஊடுறுவும் மௌனத்தில், வெறுமையை சுமந்து , சத்குருவின் நினைவில் நடந்தேன், மலைமுகடுகள் அனைத்தும் முத்துக்குமார் குழுவில் இணைந்தது போல் இசைத்தன "எந்த மேகம் இது எந்தன் வாசல் வந்து எங்கும் ஈரமழை தூவதே எந்த உறவு இது எதுவும் புரியவில்லை என்றபோதும் இது நீளுதே யார் என்று அறியாமல் பேர் கூட தெரியாமல் இவனோடு ஒரு சொந்தம் உருவானதே ஏனென்று கேட்காமல் தடுத்தாலும் நிற்காமல் இவன் போகும் வழியெங்கும் மனம் போகுதே பாதை முடிந்த பிறகும் என் பயணம் முடியவில்லையே அதில் பறந்த பறவை மறைந்த பிறகும்,,,,,,,,,,,,,,,,,," திரும்பி வந்து குப்தகாசியில் ஈசனை வரவேற்க காத்திருந்தேன், ஊகிமத் செல்லும் வழியில் இங்கு ஒரு இரவு ஓய்வெடுக்கின்றார், விஸ்வநாதருடன் கிராம மக்களும் ஒன்று கூடி வரவேற்க நின்றிருந்தனர், 6 மாத கால இடைவெளிக்க பிறகு நுழைந்தவரோ , நேரே விஸ்வநாதரிடம் சென்று பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்துவிட்டு, மக்களின் அன்பிலும் , பரிசிலும் சில நிமிடங்கள் நணைந்தார், பின் தனது ஓய்வறைக்கு சென்று அருள் பாலித்தார், கேதாரத்தின் தலைமை பூசாரி . உற்சவ மூர்த்தியுடன் வந்த போது, நான் நின்றிருந்த இடத்துக்கு அருகே வந்த போது, தனது பாதுகைகளை கழற்றி விட்டு , இறையனாரோடு ஓடிச் சென்றார், அந்த திருவடிகளை சிரமேற்கொண்டு சேகரித்து பாதுகாத்தேன், ஈசனார் ஓய்வறைக்கு சென்ற பின் அவரது உதவியாளர் வந்து என்னிடம் அதை பெற்றுக் கொண்டார், அது, அக்காலத்தில் சத்குருவின் திருவடி பாதுகைகளை , சேகரித்து, சுமந்து வைத்திருந்து பின் ஸ்வாமி புஜங்காவிடம் ஒப்படைப்பதை நினைவு கூர்ந்தது, கனிந்த, கசிந்து , அவரது இமாலய எல்லைக்குள் , அவரது காலடியில் , அவரின் அடுத்த தரிசனத்திற்காக காத்திருக்கின்றேன்

Monday, 7 December 2015

Raising from flood waters ... Rescue.... Relief...Rehabilitation

Rescue and Relief in chennai flood --sound of the silent voice

 Dear all
it is not the time you to waste your time and resources in reacting to whatever you hear in the media , as saying or said by some one.

But i forced to write few things by demand of life and situation just because of few. especially when i experience people , whom i did not even see so far, whichever the picture that they show to me i have not a single doubt. In my fb , 85 to 90 % people i have not know.

especially the posts that i keep following just for their perception, presentation skills, insight of matter. But these days due to blurness i could not read many fonts , even now i made one such mistake. But when some one says my own picture is not me, what can i say about it?

first i am not doing any great service. there are many wonderful people more silently doing it . i know. i don't have any place to reside, no laptop, not even money for my phone. in the last one week , just the top up amount will take more time to resettle him. i don't even know how much pending sofar , he never asked me or send msg to me. some how life running with the love and trust of such wonderful people. even whatever possible things i did is supported by many many wonderful people, whom i not even seen so far.

since flood waters enters i just attending mostly rescue and medical emergency informations. That too not all possible for me. because for every task i take need to coordinate with various people. I am not in the area. neither i dont have anybody to call and ask to do it.

Accidentatly i was given asylum to my friends home. I came just for some other work. but life situation made me to sit. without their support i can't. I dont have lap top, nor a place ,even the food i take it as when some one offers.

so i attended just rescue and did little coordination in relief (still going on) utilised the opportunity to train many , which made them to do the best reach out in the given limitations.

But few of them not enough mature, there also agitating , fighting. if some one sticks some label whats our problem? I agree it should not be happen. But my focus is my materials has to reach my people who are in waters. If i have been in that situation, i have utilised them too , welcommed them to stick label and make it fast in reach out the needy. Because a cooked food can't be eaten after certain hours. Already i am travelling for hours.

And for everything complaining , fighting with officers. neither we don't have resources to feed everyone. we can give just 10000 food pockets , blankets, etc etc but the demand in any given area is not even in thousands it is crores , even if the government orders to release whole stock it take some time to reach. in the mean time so many law and order issues, thefts, lootings, pressure from opposition parties, press etc etc.

so it is not normal situation for anyone to understand. For every man 2 hands and 24 hours not enough. But still they doing their best. is it not the time to observe , learn, support, stand with humanity.

There are millions of patients, childrens suffering without food. when emergency reports we rush to hospital? even the best hospital not able to serve to its best due to their carelessness .

yes i would say its just pure carelessness. it is the captain should sink at the last when the ship drowns in the sea. Because it is he only knows all mechanisms of ship. no other person.

It is not about that hospital and this situation. It conveys us what type of doctors and nurses we have produced in the society. Its time we have to look into education system. Its time we must introspect the flood warning system. But beyond all this at present rescue is more important.

After that situation may arise or not but still it is not the time to talk about those. For the past 2 years, since kedarnath flood  i am screeming like ... but ... never disappointed. know it takes time. it may not be possible within my life time. its ok. let me plant something in this regard.

Though all this things and much more i observing , whats use of this observation, if it not find expression, again i fall in my physical and social limitations. even the face book that i claims, whatever i post has not even reach few thousands. But if one banyan seed grows it can give shelter for 1000 people.

so just go thru what you can do in this moment and do at your best, now i put simply (try to put as much as , from my understanding. i am not a trained person, there may be mistakes in it , but it can give you an opportunity that you can learn more things and educate me too )

first understand that it is operation of  3R's --Rescue, Relief , Rehabilitation - that's what Disaster Management means

yes there are million things need to worked out in a society. But nothing can be done unless everyone can form in line or discipline, execute your everyday action in awareness and consciousness , not reacting in emotional

But we too humans, only , we have limitations. just because we do is everything has to fall in line in no minute? , can we order flood waters not to enter?
here in india , still lot and lot have to go . it has local poitical factors, mind of mass, community set up, like this so many factors are there. no one in the world can't take control over it , no matter who it is?

few days ago , i have shared Erode Kathir write up about kamal's interview because i always believer of human . I am the following him in facebook for last few years. i have seen his care, concern, insight of the matter, of course authenticity. 

But it is the time of Rescue no other issue is important. Only Life is important. There are mixed reports of what he said is keep coming. no one know what he said, how this media twisting, why it is twisting. Because in the name of editing, the power of Editor one can do cutting , twisting whichever way he/she wants inorder to boost the viewership and sales. They will claim its rights of media or media people.

when every one claims his/her rights they conveniently forget their responsbility and other person too has the same. One should act out of his responsibility not from his rights.

your individual rights can't even extend to your wife or husband. But we most of the time does our action only from here. when reactions come from all circles immediately we scream.

But i also shared same kathir's article , about same subject , after realising the suspicion over information received ,doubting his own authenticity . in a way its politely apologising. Because he aware his penned words were read by many many. somewhere he felt he should have waited some more time, so he conveyed sorry in scuttle way. Thats his gentleness. only because of that scuttleness and gentleness his could convert his care and concern in to action.

The same thing kamal did in different way. He should have been stopped just for an appeal to reach out people. He is not an ordinary man like me who have not seen life still. That too it is time for people like him woo lot of chains to bring people to rescue and relief. Its the responsibility he has. Not only responsbility 
but also skill, perception, capability, network, all is available.

it is the time if all actors joined together ,even as two groups just as they did for their local body election, still much wonderful things could have happen. But none of them joined hands. it is not just those people, hotel owners associations, merchant assoiciations etc ctc.

It is not they have not done anything. It is they did below to their potential. Because they know the demand. Every one of them acted from their identity, so they failed. But people like us, we know limitation, just joined hands , though initially we struggled slowly the situation made us to take roles and responsibilities. no one knows who did it. every one know we are just one finger of a massive body. so this body stood up like giant in the flood.

it is what they should have attempted. But just they did as individuals or organisation it has taken by waves. it is the time to loose our identity and raise our humanity. it is not the time to establish our identity more.

kamal is not the only person who lives in chennai or tamilnadu or india. kamal and kathir are not two different entities but its one entity only in two different platforms.

As kathir trusted kamal's i trusting kathir. some one may be fan of kathir or kamal.

once you identify yourself with some thing you cant see the other side of the coin. just because you not able to see it, it does not mean that it is not there. it is your perception is limited. But i enjoy your perception and view of that side from that angle , that's all .

I am just sharing that perception and angle that's all. It does not mean i have such view or accept whatever he/she conveyed. But if people come and react in inbox that means this is what intolerance. This intolerence only made waves few days ago. But there also every one misunderstood , grouped either this side or that side or third side ,

I am not at all concern about the coin or you. when i am not even concern about mylife how can i ... But still i have responsibilty to act individually , socially. Because some one who follows me may intend to do same kind , due to believe of that i am 100% right, and may cause injury and harm to him/her and life around them. it is not me 100% reached. it is their devotion on me reached 100%.

Even if i myself explains him/her they could not see it beyond. To see something you need clarity not devotion. to experience something you need devotion. experiencing and seeing is two differnt things. there is lot of difference between hearing and listening.

But when you yourself entangles or identifies with something you cant see it , but your experience is goes deeply. their pain , suffering hurts you. now you also get collapsed, cant do what you came fore or wish to do. you could not able to see that man's collapse, you see only his surface, the pain or loss. i am concern about his loss. i cant repay him anything. but now i have to rebuild the man who collapsed , once he/she stand up they themself can rebuild it .

have you not seen the video of one lady speaking in english. her all assets gone, she does not have a place to hide in chillness. but she has not lost her smile, english too, not worried about future,  just lives in the moment but has deep pain of loss and has highest gratitude for life. 

whether she aware of this or not is not important whether she knows the technique to transmit or not is not important but she effortlessly doing it that too so gracefully thats why she said you all my children. there are million people living in the world like this. without those people's blessing people like me can't even move single inch.

let me come to the our subject. but in this episode of kamal everyone reacting so fast either for or againist. one can react for too. I too have not waited much time. It is this moment, when everyone is in the edge of emotional, one should exercise his actions from his consciousness and awareness. you should reach out from your heart beats but you should work from your consciousness.

especially when the whole community is in the edge of grief, fear of death, one has to give hope and trust, not to add more panic. Because than the flood waters this panic will kill them so fast.

That's why during the relief period lot more death happens. Not in the rescue period. In the rescue moment one has little hope, may be its not enough to claim up in the tree, but it gives energy to hang. that's why he/she hangs till rescue people comes. it may be moments or hours or days. it does not matter about the time.  the consciousness tells him that wait life will bring some one. but as time goes and goes he looses hope. now he doubts his own hope. as soon as doubts come fear comes. as soon as fear comes in not doing mistake he/she starts doing mistake. all this things not even the time of writing one word.

Thats why in disaster managment they given first and formost priority to Rescue. They have been professionally trained. one should act with obsolute focus, as machines at its maximum potential, that's all. rest all next.

you would have noticed people complaining the NDRF or SDRF or Army or Fire personnels that they are not reaching them to give food and materials supply. It is not their duty or protocol. They can get involve in those depending upon how the rescue operations need, which scale and depth.

when government realizes threat to human life, the situation has the possibility of disaster ....or once realize it's going beyond your control, can turn into  disaster, that moment itself the administration starts to gear it up, alerted all , it won't wait for CM or PM , CM and PM will be updated and alerted in same priority , they have protocols and systems for that.

Because they know it is not in their hands now, no one knows how much time life gives to you, no one can predict, because in a closed observation of water levels its just few moments, they may thing at this flow rate it may take 1 hour to reach danger level and prepare the coordinating activities, but when sudden rise of inflow , when life not given them opportunity to act, they immediately alert the system that situation is out of control.

But they too humans. they might have errors and mistakes too. some times you can't even have time to save your life and alert others. That's why warning system has been placed. But we are living in our own cocoons of idea or boundary. We are not living tuned with nature. we are living in our own mind and ideas /concepts.  In nature our laws wont work. it has its own law. no one can command or order for it.

so when government realizes threat to human life, the situation has the possibility of disaster seeks the help of trained personnels to save lifes of humans. they can't even save animals. Government is not just for humans. :) but life will take of everything, it is just we do our best from our ability and within limitations. so they try to save every life that comes in their way, whether it is human or animal. But one can't transport a buffallo in a boat , its need different support. That too for such a huge animal , especially in the life threat moment , it is not easy to control or manage.

so the government only focus on rescue. the whole administration runs on the priority of rescue. even in this they will act as teams. because one can't involve others now in this team. no one can get trained suddenly. in a society it is not possible to train every one also.

but one can give basic education to all which can solve little bit. that's what the countries like japan, korea,indonasia does. everyone knows what to be done. No need of any instructions. it has to be happen when your life not in threaten.

for that people should listen the government. the government should act unbiaslly to all his citizens. the political people should fought in parliament house but work together in field.

But here in our country , you know very well. They bitterly fight in field but together take contract in house. That too in tamilnadu no one need to say. it is not just today. thats how we lived so far for the past 4 decades. even still .

its a divided community. the politicians keep them in same way to fetch the fish out of water. which ever way you divide people , whether it is language based, caste based, religion based, community based , etc it is division thats all. its not a community with difference. both has lot of differnce .

let me come back again, ha ha :)

now as soon as news spreads the second phase won't wait for anyone. people they themself initiated the relief works which will catch fire and spreads. the government is still assessing the situation and monitoring the rescue. it wont take one more step, till rescue complete, till they evacuated the people from danger of life. in this point of time every one should stand with government.

But we don't have any systems here in this. i could see the tv anchors going in charted boats or helicopters for their TRP ratings. Do you know how crime it is? you are reducing the resources of Government machinery. But if a collector or authority stops you people from studio will scream all over the country that simple folks believe that you are acting out of responsibility.

They believe that you are talking for their life. because your sweet words soothening them, your presentations and statistics amazing them. you people admired by them. But you people , worse than .... using their devotion and belief for your TRP ratings. for you, your viewership is more important than anything. you will not realise how you are distraction to the rescue or relief works?

you will say , no no if we not report how the government does , how people get aware ? its citizens right that government has to serve

or you will say , we just using one boat or one helicopter , that too for one hour or two hour just to make a coverage, (but no viewer knows that you keep edited stuff of same thing , mixed with past clippings , retelecast whole day ) you can't rescue all lakhs of people in that one hour. Because you are realizing the value of one's life. right now your life is not threaten.

there are so many things like this. Even what i present from what i see in the surface may not be true. I don't know whether i am presenting rightly or wrongly. But i share the pain and suffering , the scream of survival.

So Rescue and Relief  is going on one side. But on the other side we sitting here in home , eat variety menu, Debate who to be blamed , Discuss the solutions that has no possibility to implement as of now.

Recently In Paris, just after one attack, overnight they changed many things in their law. Given more power to Government. which may also can cause damage in future. But none of the political party , even the oppostion parties, tv channels screem like you people.

So Realise the importance of life. Reach out the next house people.

Because today or tomorrow the same kind of situation one or other way can follow us.
It is the moment of chance to raise our humanity , not funds. 

if you can join with any team and do whatever you can please do.  for person like me , unless some one give schelter and food , share their resources i cant do anything. i am thankful to those couples. unless this support not extended i cant reach out even this much. I have troublelled them lot. Their family or financial situations are not yet sound still it is just their extend of humanity and heart. Let the lord bless them . just conveying my sorry to them. i know they also will read.

Or if you interst to do something please msg me to my inbox , i also need some one like you. past 5 hours i could not focus any other thing except this. i know my limitations. i asked time to present the proposal to a fund donor  who come forward by lord Myilvahanan's work. 

They are ready to give me quite a large amount . there are a team of people ready to do in field. there are are people who scream for food and basic needs. But i have to move my camp. i don't even have a permanent place or laptop or any person to draft what i say? 

i am just very ordinary person. above all my blur vision and physical limitations . But need to write huge post , just because ...... i have neither seen kamal interview or amirkhan's interview. But i trust  the people. i love their expressions no matter how it is . i respect their devotion. i look up for their insight and technical skills. but i know i have only 2 hands and this moment.

so my choice of priority lies within this. now even if i die i have no issue. because this fire can light up the world. 

if you have time or resource , ready to work as a team, ready to offer selfless service pls msg , lets us reach out few people atleast.

swami sushantha    

Extremely thank you for sparing your time.